www. huldarosin.blogspot.com

...breytingar eru alltaf af hinu góða öðru hverju...

Ég elska þegar ég kveiki á fyrsta aðventukertinu.

og þegar ég byrja á að skila skólabókunum aftur á bókasafnið...

þá veit ég að jólin og rólegheitin nálgast.

Það er stormur úti og stormur í samfélaginu. Eins gott að fara ekki út í dag. Vildi óska að það væri valmöguleiki. Kúra sig inni og hafa það gott.

Sýndum heimildarmyndina um daginn og fengum góða dóma. Eftir mikla klippivinnu og yfirsetu langt fram á nætur var hún tilbúin. Hún var nú ekki nema um 10 mínútur, enda átti hún ekki að vera lengri. Það sýndi manni hvernig þessi vinna er og núna er ég komin með grunninn í FinalCut... spurning um að fá sér iMac? Það er samt greinilegt hvað maður lærir mikið í þessu námi og fær ögrandi verkefni án þess að kunna mikið í byrjun.

Var líka að hugsa um það um daginn hvað maður kynnist mikið af skemmtilegu fólki í þessu námi. Ekki síður en í listfræðinni og nú sér maður virkilega fólk sem væri hægt að starfa með í framtíðinni, hjálpa og fá hjálp hjá. Allir vilja standa saman og svoleiðis á það að vera.

Nú er það sýningaropnunin í Árbæjarsafni 6. desember og allt á fullt fyrir það. Mér finnst ótrúlega spennandi að taka þátt í því að setja upp alvöru og stóra sýningu í fyrsta skiptið. Öll vinnan í kring um þetta er svo skemmtileg, hefði eiginlega ekki trúað því þar sem ég hef aldrei verið nein sögusafnamanneskja, ekki í fyrsta sæti hjá mér allavega. Ég og Vigdís, sem er með mér í teymi, fengum samt að velja okkur hluti og þar sem við erum báðar úr listfræði fundum við hluti tengda því. Mikið afskaplega sem það er búið að vera gaman að rannsaka allt í kring um hlutina og listamanninn. Það eru líka forréttindi að fá að vinna með hlutina, sem eru úr vinnustofu Finns Jónssonar, fyrsta abstraktmálaranum. Svona í samhengi þess að ég var með Svavar á heilanum þá virðast þessir abstraktmenn elta mig á röndum...eða ég kannski þá. Það er bara eitthvað spennandi við listamenn sem fóru ólíkar leiðir og þorðu að stíga fram með eitthvað nýtt.

Skráning atburða er búin í bili. Út í storminn.

Það eru allir að mótmæla í dag. Það er eins og það sé hálfpartinn í tísku. Auðvitað eru mótmælin mjög skiljanleg hjá ákveðnum hópi fólks. Ég og Friðjón fórum að mótmæla síðustu helgi, eða réttara sagt stóðum aftast og reyndum að láta lítið fyrir okkur fara. Við vorum semsagt bara að fylgjast með, eins og fjölmargir aðrir. Hörður Torfa minnti stundum á Hitler í hreyfingum sínum og áherslum. Fólkið öskraði á móti og púaði á ráðamenn sem létu ekki sjá sig. Sumum var heitt í hamsi á meðan aðrir glottu. Sérstök stemning sem verður þó fljótt gleymt. Fórum svo fljótlega í Kolaportið að skoða ódýrt drasl.

Nóg að gera næstu vikuna, næst síðasta vikan í skólanum! Svo er opnun á sýningu, frumsýning á heimildarmynd sem ég er að fara að klippa á eftir með hópfélögum. Er rosalega spennt að fara að vinna svona mynd í fyrsta skiptið. Próf og læti og svo allt í einu get ég sagt ykkur að jólin eru bara komin. Þá tekur við leti eða svona "það sem mér sýnist" að gera tímabil, skrifa greinar eða syngja og eitthvað.

Það er sko enginn að fara að mótmæla því...

Pollróleg sagði ég. Ég var nú ekki svo róleg á fyrirlestrinum þegar upp á svið var komið. Svona er það þegar manni er virkilega annt um efnið sem maður flytur. Búið að fylgja mér í 3 ár og jafnvel lengur. Allt gekk hinsvegar vel og ekkert um það að kvarta. Talaði tæpitungulaust og mundi varla eftir neinu þegar ég var búin. Fékk góðar viðtökur eftir á svo að þetta hefur greinilega gengið vel.

Eddan var á sunnudaginn. Mér fannst þetta ágæt verðlaunaafhending fyrir utan kynnirinn. Hún er svo innilega ómannleg í framkomu að mínu mati. Svo er líka frekar sérstakt hvað það er alltaf sama fólkið sem vinnur...og besti leikarinn er..Hilmir Snær! Allir hissa? Egill Helgason fékk reyndar 3 Eddur, hann er greinilega maður fólksins og fjöldans. Miðað við að hann klúðraði viðtalinu við Jón Ásgeir eða sýndi ef til vill of mannlega framkomu og missti sig, þá veit ég ekki hvort ég taki mikið mark á þessum viðurkenningum. Útsvar besti skemmtiþátturinn...var það einhverntímann skemmtilegur þáttur? Spurning um skoðanir, ekki endilega gæði.

Jæja svona er margt skrítið og Eddan er auðvitað verðlaunaafhending á litla Íslandi. Endurspeglar oft klíkuna og fólkið sem hefur völdin í menningunni. Hverjir mega vera með og hverjir ekki. Þorgerður Katrín á auðvitað alltaf að kynna einhver verðlaun. Svo eru það hinir og þessir sem eru almennt nógu skemmtilegir. Setjum líka fínan brag á þetta og fáum forsetann til að mæta. Svo kemur Balti og segir allt sem enginn þorði að segja... hann var að mínu mati skemmtilegastur og gáfulegastur..með því að þora.

Var reyndar sammála öllu því sem sagt var um íslenska framleiðslu á sjónvarpsþáttum. Það má halda því áfram. Skapa störf fyrir leikarana og alla sem starfa í kring um einn svona þátt.

Nú sit ég hérna heima með kaffibolla við hönd eins og svo oft áður, að undirbúa erindi sem ég flyt á minni fyrstu ráðstefnu á eftir.

Það tel ég nokkuð merkilegt, þar sem ég skrópaði gjarnan í þeim tímum í framaldskóla þar sem maður þurfti að tala fyrir framan bekkinn. Reyndar man ég bara eftir einu skipti, en mikið fannst mér ég vera mikill auli að tilkynna mig veika.

Núna er ég hinsvegar orðin pollróleg yfir þessu enda mikil æfing átt sér stað fram að þessu, bæði í að syngja uppi á sviði og flytja fyrirlestra í Háskólanum.

Engu að síður er þetta fyrsta ráðstefnan svo að ég er frekar spennt.

Ég er semsagt að fjalla um möguleikana sem fylgja því að stofna alvöru Listasafn á Höfn í Hornafirði og tengja það Svavari Guðnasyni. Þetta verður að vera hnitmiðað svo ég er í því að stytta núna.

Set kannski inn helstu punktana um þetta seinna. Nú ætla ég að handskrifa hjá mér stikkorð. Annars ætla ég að reiða mig á kunnáttuna í staðinn fyrir blað með texta í þetta skiptið, vonandi gengur það vel.

Það er lúðrasveit að æfa í næsta húsi við blokkina sem ég bý í hérna á Lindargötunni. Þannig að þegar maður er inni á baðherbergi þá heyrir maður einhverja svakalega lúðrasveitartónlist. Þegar Friðjón var að pissa áðan langaði honum alveg svakalega að dansa aðeins með gömlum Beethoven slagara.

Bara eitt dæmið um það hversu líflegt og skemmtilegt er að búa hérna. Tvö skref til hægri og maður er kominn í Regnbogann. 4 skref til viðbótar og maður er kominn á Rósen...

Beautiful!

Fór einmitt á tónleika með KK á laugardaginn með mömmu og pabba. Þeim leyst vel á nýja Rósen.

Svo er magnað hversu rólegt er hérna um helgar...ekki eins og maður búi í miðbænum. Það var helmingi meiri hávaði á Eggertsgötunni, í flugvélunum sem flugu yfir og partýum og bara milli íbúða.

Lúðrasveit eða aðrar tónlistaræfingar á kvöldin eru alls ekkert til ama.

Svo er útsýni yfir sjóinn og ég búin að hlaupa meðfram Sæbrautinni nokkrum sinnum. Allt bara vel heppnað eftir annars brösulega flutninga og margt leiðinlegt sem kom upp á. Það er nú búið og gleymt, man það ekki lengur, sit bara hérna og hugsa hvað það verður æðislegt þegar þessi verkefni eru búin og jólin komin...

Kaffi er gott svona snemma morguns.

Sérstaklega í tíma, þegar maður hefur verið að flytja fram á nótt.

Skrúbba svo reykingalyktina úr íbúðinni fram á morgun.

Mæta svo í skólann með hálsbólgu, sennilega af völdum ajax eða annarra hreinlætisefna.

Nú erum við semsagt komin í nýju íbúðina.

Væri örugglega voða kósý ef það væri ekki allt í drasli.

Það er nú fljótt að lagast þegar tími gefst til tiltektar.

Obama orðinn forseti Bandaríkjanna. Flott hjá honum.

Fegin að eitthvað er að breytast þar þó svo að það persónulega komi lítið við mig sjálfa.

Ég á eina grein um ljósmyndasýningu á heimasíðu Sigga Mar, annars flott síða og flottar myndir þar. www.marason.is

Gaman þegar eitthvað birtist sem maður skrifar.

Úff þreytt, meira kaffi.

Flutningar eru mér efst í huga núna.

Ásamt því að hlusta á ótrúlega mikið af góðri tónlist. Ekki bara blús eins og sumir gætu haldið, þó ég hlusti af mikið af blús, djass og fusion þá er samt stór hluti af því efni sem ég hlusta á rokk og indie. Mér finnst líka allt framúrstefnulegt mjög flott. Nýja platan hjá Mugison er algjört æði, elska tilraunamennskuna.

Ég hlusta voðalega lítið á dæmigert popp eða svona "main stream" tónlist, þó að ég sé aðeins farin að fikra mig áfram í gamla fönk og soul sem var vinsæl tónlist á þeim tíma, James Brown til dæmis. Svo er auðvitað nýja platan með Emiliönu Torrini í spilaranum en það er kannski ekki svo hefðbundið popp.

Ég er líka búin að vera heilluð af country í nokkur ár, hlusta á Dolly Parton Bluegrass plötuna sem er frábær. Ekki á nýju plötuna með Lay Low, mín skoðun að þetta sé hálfgert raul og heillar mig ekki neitt. Hún er voðalega einlæg og allt það en sönnun þess að í dag er nóg að raska öllum ráðandi gildum, jafnvel þó svo að það sé kraftlaust. Semsagt þar ekki einu sinni að geta sungið neitt sérstaklega, bara nóg að raula. Hún hefur oft sagt það sjálf í viðtölum að henni finnist hún ekkert syngja vel eða komast hátt upp eða niður.

Þetta er svona póstmóderníski fílíngurinn. Eins og listamenn sem taka eitthvað frægt verk og sletta málningarslettum á það, skera í það, klæða styttur í föt.. eða eitthvað álíka. Gamla er tekið og afbyggt, sett úr samhengi. Lay Low er í raun svipað dæmi í tónlistarheiminum. Hún tekur country, gamli hljómurinn og allt, nema bara öðruvísi rödd einhvernveginn og minni söngur.

En aftur að flutningum. Er að flytja niður í miðbæ. Hvað ég er spennt og þarf að fara að pakka. Langar líka að reyna að hitta þessar sætu frænku mínar um helgina.