Það er stormur úti og stormur í samfélaginu. Eins gott að fara ekki út í dag. Vildi óska að það væri valmöguleiki. Kúra sig inni og hafa það gott.

Sýndum heimildarmyndina um daginn og fengum góða dóma. Eftir mikla klippivinnu og yfirsetu langt fram á nætur var hún tilbúin. Hún var nú ekki nema um 10 mínútur, enda átti hún ekki að vera lengri. Það sýndi manni hvernig þessi vinna er og núna er ég komin með grunninn í FinalCut... spurning um að fá sér iMac? Það er samt greinilegt hvað maður lærir mikið í þessu námi og fær ögrandi verkefni án þess að kunna mikið í byrjun.

Var líka að hugsa um það um daginn hvað maður kynnist mikið af skemmtilegu fólki í þessu námi. Ekki síður en í listfræðinni og nú sér maður virkilega fólk sem væri hægt að starfa með í framtíðinni, hjálpa og fá hjálp hjá. Allir vilja standa saman og svoleiðis á það að vera.

Nú er það sýningaropnunin í Árbæjarsafni 6. desember og allt á fullt fyrir það. Mér finnst ótrúlega spennandi að taka þátt í því að setja upp alvöru og stóra sýningu í fyrsta skiptið. Öll vinnan í kring um þetta er svo skemmtileg, hefði eiginlega ekki trúað því þar sem ég hef aldrei verið nein sögusafnamanneskja, ekki í fyrsta sæti hjá mér allavega. Ég og Vigdís, sem er með mér í teymi, fengum samt að velja okkur hluti og þar sem við erum báðar úr listfræði fundum við hluti tengda því. Mikið afskaplega sem það er búið að vera gaman að rannsaka allt í kring um hlutina og listamanninn. Það eru líka forréttindi að fá að vinna með hlutina, sem eru úr vinnustofu Finns Jónssonar, fyrsta abstraktmálaranum. Svona í samhengi þess að ég var með Svavar á heilanum þá virðast þessir abstraktmenn elta mig á röndum...eða ég kannski þá. Það er bara eitthvað spennandi við listamenn sem fóru ólíkar leiðir og þorðu að stíga fram með eitthvað nýtt.

Skráning atburða er búin í bili. Út í storminn.