Vill einhver vekja mig upp frá draumi eða stinga á þessa sápukúlu sem ég svíf í.

Ég er kærulaus, í kósý stellingum, hef það gott, afslöppuð...

Einhvernveginn er svo margt að hlakka til núna. Þá er ekki aðeins verið að vísa í jólin.

Næ ekkert að stressa mig upp fyrir verkefnaskil. Heldur horfi bara niður í hljóðeinangraðri sápukúlu. Heyri ekkert stress, tuð, neikvæðni, krepputal né annað.

 

Bara kærulaus og finnst það fínt.

 

 

Það snjóar úti og mig langar mest að fara út og gera snjókall.

Það er þó ekki mjög fullorðinslegt, ég hefði afsökun ef litlu frænkur mínar væru í heimsókn og ég fengi þær að láni.

Fallegt veður, þá verð ég alltaf svo ljóðræn og langar að semja á fullu.

Var að hlusta á gömlu upptökurnar mínar um daginn sem ég rakst á, síðan einhverntíman í framhaldskóla að ég fékk æði og tók upp fullt af frumsömdum lögum. Fyrst hélt ég að þetta yrði kjánalegt, sem sumt var, en annað kom mér merkilega á óvart. Kannski maður ætti bara að fara að fylgja þessu eftir.

Jæja draumar og þrár...vík í burtu fyrir lærdómshugleiðingum.

Búin að skila fyrsta verkefninu í mastersnáminu.

Þvílík sælutilfinning eftir verk sem var búið að vera nokkurn tíma í vinnslu.

Já þetta er sko þvílík sæla á endanum sem fylgir öllu stressinu...

Stressið og kvíðinn er nú á braut í bili, ég kominn vel á leið í sumum af hinum verkefnunum og nú fer bara af stað spennan að fara að tala fyrir framan fólk og gera veggspjald og heimildarmynd.

Mamma og pabbi eru með Morgunblaðið í prufuáskrift. Mér finnst æðislegt að lesa moggann og væri alveg til í að vera sjálf áskrifandi. Ætli það komi ekki að því þegar námsárunum er lokið (ef þá einhverntíman þeim verður lokið...).

Í Morgunblaðinu er alltaf að finna ágæta menningarumfjöllun, dóma um listasýningar ásamt hinum og þessum greinum. Persónulega finnst mér mogginn hafa breyst til hins betra síðustu ár, meira mannlíf og minni pólitík, eða passlega mikil.

Svo er Lesbókin auðvitað alltaf skyldulestur á hverjum laugardegi. Þar eru oft skrifaðar snilldar greinar sem nýtast háskólanemum til heimilda lengi, lengi. Væri til í að eiga allar Lesbækurnar í tímaröð í möppum en það væri eflaust frekar erfitt að redda því upp úr þessu.

Svo er líka Viðskiptablaðið með frábæra menningarumfjöllun og greinar í helgarblaðinu sínu í hverri viku. Mæli með því að fólk sem pælir í listum og menningu eins og ég kíki á þessar greinar, algjör fjársjóður sem fáir vita um.

Ég komst í annan gír. Yfir í heimspekilega og gáfulega gírinn minn loksins og gat skrifað og skrifað.

Greinin mín tók allt í einu á sig einhverja mynd...

...ég sjálf. Aftur. Loksins.

Ég veit ekki hvort það er að ég náði að kúpla mig út úr kærustuhlutverkinu í smá stund. Vera bara ég og ekki hluti af neinu öðru. Eins og ég geti ekki gert tvennt í einu. Kannski get ég það einhverrntímann. Vonandi.

Nú vil ég ekki týna mér alveg strax. Ætla að leyfa mér að vera eins skrítin og ég er fram að jólum.

Jafnvel lengur.

...er ég að fara að flytja í miðbæinn.

Get ekki beðið að gera allt kósý í kringum mig og það í byrjun jólastemningarinnar.

:-)

Ég get ekki lýst því hversu flottir Mugison tónleikarnir voru á Októberfest. Þvílíkir sviðsmenn þessir strákar og náðu líka vel saman.

Svona svipað og á tónleikunum með B. Sig um daginn. Það sem var bara að þar að það voru aðeins of margir að tala og staðurinn (Glaumbar) var að mínu mati ekki góður tónleikastaður.

Mammút voru líka ferlega ásættanleg á Októberfest en um leið og Mugison byrjaði að spila og þetta þétta band hans þá eiginlega gleymdi ég öllu hinu. Þetta var eitthvað svo frábært og algjör gæsahúð.

Nú tekur alvaran við, lærdómur og mikið af honum, þarf að skrifa margt og mikið og vantar allan þann innblástur sem til er í hreina loftinu...

...svo að ég er flogin til Hornafjarðar.

Það var frekar kaldhæðnislegt atvikið í skólanum í morgun. Fengum gestafyrirlesara í fyrirlestri um veggspjaldagerð, starfsmann úr Landsbankanum. Málið var að hann sýndi okkur veggspjöld frá sögusýningu Landsbankans fyrir 2 árum sem átti að sýna  120 ára sögu Landsbankans. Þetta var glæsileg sýning og töluverðum fjármunum í hana eytt á sínum tíma. Frekar furðulegt að hugsa til þess að sagan varð svo hugsanlega bara í kring um 122 ára í heildina...

Mér finnst reyndar sorglega við þetta ástand að bankarnir styrkja ekki lengur menningu og listir. Ég veit að þið segið mörg hver að þetta séu stórar upphæðir sem þeir hafa veitt í menningu og listir undanfarið. Þessar upphæðum hefðu átt að eyða í annað segir kannski einhver. En sannleikurinn er sá að þessar upphæðir eru ekki neitt neitt miðað við eyðslu einstakra manna, kortaflipp og einkaþotufjör...

Upphæðirnar sem eytt var í listir og menningu voru hinsvegar þarfaþing fyrir þá sem þær fengu og ekki mörgum krónum eytt í vitleysu þar. Þessar krónur voru nýttar í eitthvað annað en einkasukk.

Landsbankinn styrkir til að mynda námið mitt í dag. Landsbankinn gerði þriggja ára samning við Hagnýta Menningarmiðlun, MA nám háskólans, að standa bakvið námið og styrkja. Hvað gerist þá næst? Allavega er búið að hætta við móttökuna sem við áttum að fá í nóvember í Landsbankanum. Skiljanlega.

Annars er þetta mjög tvíbent innra með mér allt saman. Mér fannst Davíð frábær í Kastljósi í gær. Miðað við marga aðra sem hafa lagt orð í belg. Nokkuð rétt og satt þegar hann sagði að það væru allir að vorkenna brennuvörgunum en ráðast á slökkviliðið..

Mælska þessa manns hefur greinilega ekki enn horfið þrátt fyrir alla vitleysuna undanfarið.

Þá segir einhver, sjálfstæðismenn samir við sig. Flauelsléttir og fínir með sig. Einhvernveginn er þessi umræða um kreppuna bara yfir pólitíska flokkaskiptingu hafin í mínum huga og snýst meira um einstaka peningamenn og aðgerðir þeirra, sem og aðgerðir og misnotkun þjóðarinnar á peningum. Þó svo að einstakir pólitíkusar reyni vissulega að frelsa sinn flokk í fjölmiðlum undanfarið (T.d. vill Guðni Ágústson meina "I told you so" og framsóknarflokkurinn hafi í rauninni bara átt þátt í velgengninni...ekki fallinu sem var framhald af velgengninni en nóg um það). Sumir segja líka að við verðum að standa saman og við þolum allt ástandið af því að við erum sterkir víkingar sem þolað hafa vosbúð um aldalangt skeið.

Mér finnst þetta samt ekki koma flokkaskiptingum við á stigi málsins lengur (þrátt fyrir óumflýjanlegt framapot pólitíkusa við réttu tækifærin, það er alltaf til staðar). Ég veit ekki einu sinni hvort mér finnist fólk eitthvað sérstaklega hugsa um annað en bara hvort það missi peningana sína, húsin eða bara lifi af. Annars finnst mér líka margir vera ofsalega hamingjusamir þessa dagana, rólegir, ánægðir með að hafa lifað nægjusömu lífi. Á þann hátt næ ég ekki flokkapólitíkinni þessa dagana enda er það frábært mál.

Nóg um það... tíminn með landsbankagæjanum var ágætur í dag. Hann var bara þokkalega hress og ótrúlegt en satt.

Það er miklu meira kúl að eyða ef þú átt fyrir því... segir Páll Óskar í grátbroslegu BYR auglýsingunum sem birtast á hverjum degi í sjónvarpinu. Allt er þetta svo menningarlega um sig vafið og öfugsnúið að það hálfa væri nóg.

Það dróg til tíðinda um helgina því að ég og Friðjón skelltum okkur austur og fórum á Bítlasýninguna á Hótel Höfn. Þetta var algjör skyndiákvörðun enda fengum við óvænt miða.
Maturinn var góður, rosalega góður. Hann leit svo flott út og allt var eins og á flottu veitingahúsi. Sýningin kom svo á eftir matnum, troðfull dagskrá af Bítlalögum. Það er alltaf gaman að sjá þetta og skemmta sér aðeins í góðra vina hópi á eftir, stendur fyrir sínu.

Reykjavíkin tók svo við manni með grenjandi rigningu og roki í dag...ég ekki í neinum tíma sem þýðir í mesta lagi þá áreynslu að lesa fræðitexta undir sæng.

Mjög gott og bíð bara eftir að Friðjón komi heim úr vinnunni og gefi mér knús og segi hundrað brandara.

Ég vakna klukkan hálf 7. Geri mig tilbúina. Fer í strætó. Fer í tíma. Fer að læra. Fer að hlaupa. Fer í yoga. Labba upp Laugaveginn. Fer í strætó. Fer að borða. Kem aftur heim. Fer aðeins að lesa, tala við Valdísi á MSN eða horfa á sjónvarpið. Fer að sofa.

Svona er semsagt hinn venjulegi dagur hjá mér og ekkert slæmt við það. Mér finnst allt í lagi í strætó, gaman í skólanum, gaman að hreyfa mig og einnig skemmtilegt að skoða mannlífið í miðbænum. Á kvöldin finnst mér gaman að horfa á góða mynd sem ég hef kannski tekið á bókasafninu (oftast ekki einhverjar Hollywood týpískar) og svo finnst mér líka nauðsynlegt og gaman að tala við Valdísi í útlandinu.

Út af öllu ofantöldu skil ég ekki hvers vegna ég er farin að fá fleiri kvíða og stressköst, eiginlega verri en þau voru. Ég get ekki sofnað, ég kvíði framtíðinni alveg gríðarlega út af nokkrum vel völdum atriðum (hjá heilanum mínum) og finnst hreinlega eitthvað vanta í líf mitt til þess að mér getu bara liðið afslappað og vel. Venjulega magatilfinningin er núna orðin mun sterkari og óþægilegri (ég gæti sennilega skrifað bók um það hvernig maginn og sálin tengjast sterkum böndum) Það sem verra er að núna eru komnir hausverkir inn í þetta, eitthvað sem ég þekkti aldrei. Alltaf þessi verkur helst hægra megin framan á enninu. Hvort að verkurinn tengist kvíða og stressi veit ég ekki, en það fer ekki vel saman. Ég var t.d. að hlaupa um daginn og mér fannst ég ekki hafa stjórn á að virtist vera kvíðakastinu, hugsaði um milljón hluti án þess að geta hætt að of hugsa og var bara við það að brotna niður þarna. Vissi ekki hvernig ég átti að vinna úr þessu og hljóp bara ennþá hraðar eins og óð. Nú er öll vikan búin að vera svona og jafnvel lengra aftur, hefur bara versnað núna út af þessum viðvarandi hausverk.

Kannast einhver við svona líðan eða veit eitthvað um þessi mál..eða er ég kannski eina sem er svona skrítin. Ég veit öll bellibrögðin gegn stressi en ekki margt virðist virka þegar ég tek svona tímabil. Ég hef aldrei skilgreint mig þunglynda í merkingu sjúkdóms, ég held að þunglyndi sé miklu verra en þetta og meira ferli sem varir í einhver ár. Hinsvegar finnst mér stress, kvíðaköst og slíkir kvillar mjög orkufrekir og draga að sér alla jákvæðu orkuna mína þangað til að engin er eftir. Engin einbeitning og engin skerpa í daglegu lífi.

Þetta er ekki kvart heimasíða og allra síst vil ég einhverja meðaumkun. Gæti hinsvegar verið einhver hjálp í því ef einhver góður lesandi kannast við svona kvíða. Nú ef allir lesendur kannast við svona kvíða af einhverju tagi þá þarf ég ekki að velta mér meira upp úr því hvað ég er óvenjuleg. Þá er hugsanlega einni áhyggju færri... hef þó hugsað mikið um að taka fyrsta flug heim til mömmu...

... það sem reddar þessu er reyndar hvað skólinn er skemmtilegur þannig ég læt á það reyna hvað spennandi gerist í tíma í dag.