Flutningar eru mér efst í huga núna.

Ásamt því að hlusta á ótrúlega mikið af góðri tónlist. Ekki bara blús eins og sumir gætu haldið, þó ég hlusti af mikið af blús, djass og fusion þá er samt stór hluti af því efni sem ég hlusta á rokk og indie. Mér finnst líka allt framúrstefnulegt mjög flott. Nýja platan hjá Mugison er algjört æði, elska tilraunamennskuna.

Ég hlusta voðalega lítið á dæmigert popp eða svona "main stream" tónlist, þó að ég sé aðeins farin að fikra mig áfram í gamla fönk og soul sem var vinsæl tónlist á þeim tíma, James Brown til dæmis. Svo er auðvitað nýja platan með Emiliönu Torrini í spilaranum en það er kannski ekki svo hefðbundið popp.

Ég er líka búin að vera heilluð af country í nokkur ár, hlusta á Dolly Parton Bluegrass plötuna sem er frábær. Ekki á nýju plötuna með Lay Low, mín skoðun að þetta sé hálfgert raul og heillar mig ekki neitt. Hún er voðalega einlæg og allt það en sönnun þess að í dag er nóg að raska öllum ráðandi gildum, jafnvel þó svo að það sé kraftlaust. Semsagt þar ekki einu sinni að geta sungið neitt sérstaklega, bara nóg að raula. Hún hefur oft sagt það sjálf í viðtölum að henni finnist hún ekkert syngja vel eða komast hátt upp eða niður.

Þetta er svona póstmóderníski fílíngurinn. Eins og listamenn sem taka eitthvað frægt verk og sletta málningarslettum á það, skera í það, klæða styttur í föt.. eða eitthvað álíka. Gamla er tekið og afbyggt, sett úr samhengi. Lay Low er í raun svipað dæmi í tónlistarheiminum. Hún tekur country, gamli hljómurinn og allt, nema bara öðruvísi rödd einhvernveginn og minni söngur.

En aftur að flutningum. Er að flytja niður í miðbæ. Hvað ég er spennt og þarf að fara að pakka. Langar líka að reyna að hitta þessar sætu frænku mínar um helgina.